Wir machen sichtbar.

en_GB EN
en_GB EN
Instagram Facebook Linkedin-in Tiktok
Fileupload
Download

Ο πασίγνωστος Ιταλός προπονητής με θητεία στα casino live

casino > καζινο ντορτμουντ


Όπου μουσική, ποδόσφαιρο, ιστορία και πολιτική διαπλέκονται με την οπαδική αγάπη.

H «γέννηση» του Klassiker

Great Blue Κουλοχέρης Με Δωρεάν Δοκιμή

Μπορεί το μότο αυτό να είναι ταυτισμένο με την Μπαρτσελόνα αλλά και με ένα σωρό εξωποδοσφαιρικές και αντιφατικές (από «επαναστατικές» μέχρι εθνικιστικές) συμπαραδηλώσεις που έχουν κάνει την ομάδα της Βαρκελώνης ένα από τα κορυφαία αθλητικά brands παγκοσμίως, ωστόσο το μήνυμα του, «κάτι περισσότερο από ένας σύλλογος» έχει ουσιαστική εφαρμογή σε ένα τεράστιο επίπεδο και εύρος, πέραν του αθλητικού, γενικά σε κάθε τομέα όπου οι άνθρωποι συγκροτούν συλλογικότητες, θρησκείες, έθνη, μουσικές κοινότητες, κοκ και αναζητούν μια φαντασιακή συγκολλητική ιδέα η οποία να τους ξεπερνά, να τους νοηματοδοτεί, να τους κάνει να αισθάνονται ότι οι ζωές τους είναι κάτι πέραν δύο ψυχρών ημερομηνιών σε αγκύλες, ότι δεν είναι απλά παράλληλες γραμμές που τέμνονται μόνο στο άπειρο του θανάτου (τα εξηγεί όλα τούτα ο Χαράρι στα διαβόητα πια βιβλία του).

Έτσι, κάθε σύλλογος από τον πλέον πολυτροπαιούχο μέχρι τον χαμένο στον πυθμένα των τοπικών πρωταθλημάτων έχει τον δικό του μύθο, που μπορεί να ενώσει γενιές διαφορετικές κι ανθρώπους ετερόκλητους υπό μία σκέπη του «συν-ανήκειν» σε έναν φορέα αναμνήσεων και συμβολισμών, μια επιφάνεια ιδεαλιστικών προβολών, με ιστορία πάντα υπερήφανη, με ήρωες και προδότες, μεγάλες στιγμές, νίκες αλλά και ήττες και ταπεινώσεις (με τις τελευταίες μάλιστα να έχουν ενίοτε μεγαλύτερη ενωτική και συγκινησιακή δύναμη).

Πρόγραμμα Champions League – Φάση των 16 (ρεβάνς)

Όπου μουσική, ποδόσφαιρο, ιστορία και πολιτική διαπλέκονται με την οπαδική αγάπη. Μπορεί το μότο αυτό να είναι ταυτισμένο με την Μπαρτσελόνα αλλά και με ένα σωρό εξωποδοσφαιρικές και αντιφατικές (από «επαναστατικές» μέχρι εθνικιστικές) συμπαραδηλώσεις που έχουν κάνει την ομάδα της Βαρκελώνης ένα από τα κορυφαία αθλητικά brands παγκοσμίως, ωστόσο το μήνυμα του, «κάτι περισσότερο από ένας σύλλογος» έχει ουσιαστική εφαρμογή σε ένα τεράστιο επίπεδο και εύρος, πέραν του αθλητικού, γενικά σε κάθε τομέα όπου οι άνθρωποι συγκροτούν συλλογικότητες, θρησκείες, έθνη, μουσικές κοινότητες, κοκ και αναζητούν μια φαντασιακή συγκολλητική ιδέα η οποία να τους ξεπερνά, να τους νοηματοδοτεί, να τους κάνει να αισθάνονται ότι οι ζωές τους είναι κάτι πέραν δύο ψυχρών ημερομηνιών σε αγκύλες, ότι δεν είναι απλά παράλληλες γραμμές που τέμνονται μόνο στο άπειρο του θανάτου (τα εξηγεί όλα τούτα ο Χαράρι στα διαβόητα πια βιβλία του). Έτσι, κάθε σύλλογος από τον πλέον πολυτροπαιούχο μέχρι τον χαμένο στον πυθμένα των τοπικών πρωταθλημάτων έχει τον δικό του μύθο, που μπορεί να ενώσει γενιές διαφορετικές κι ανθρώπους ετερόκλητους υπό μία σκέπη του «συν-ανήκειν» σε έναν φορέα αναμνήσεων και συμβολισμών, μια επιφάνεια ιδεαλιστικών προβολών, με ιστορία πάντα υπερήφανη, με ήρωες και προδότες, μεγάλες στιγμές, νίκες αλλά και ήττες και ταπεινώσεις (με τις τελευταίες μάλιστα να έχουν ενίοτε μεγαλύτερη ενωτική και συγκινησιακή δύναμη). Ο καθένας μας έχει και τον δικό του. Ο δικός μου προσωπικός μύθος (ένας από τους πολλούς δηλαδή) βρίσκεται κάπου στον Βορρά, έχει το δικό του μότο «Echte Liebe», γνήσια, αγνή αγάπη, και το κειμενάκι που ακολουθεί είναι ένα οδοιπορικό στα χνάρια του και στις ρίζες του.

Η περιπέτεια της τύχης στα τραπέζια καζίνο

Μια απόπειρα αναλυτικής προσέγγισης, έχοντας όμως συνάμα κατά νου την παρατήρηση του Κλάουντιο Μάγκρις ότι «κάθε ταυτότητα είναι ένα σύνολο που δεν έχει νόημα αν το αποσυναρμολογήσεις»… Έχει νόημα όμως να ψάξεις την καρδιά της. Ή τις καρδιές, ποτέ δεν είναι μία μοναδική… Το ταξίδι ουσιαστικά ξεκινά στον σιδηροδρομικό σταθμό του Ντίσελντορφ, πολύβουο μοντέρνο και παλαιικό συγχρόνως, με το ρολόι να δεσπόζει και να επικαθορίζει τον ρυθμό της ζωής, που κι αυτός αν έχει δει μεταναστευτικά δράματα παλιά και νεότερα, κι ας μην κάνει ομοιοκαταληξία με το άχου όπως αυτός του Μονάχου για να τραγουδηθεί. Ο καθένας είπαμε όμως ψάχνει τους δικούς του μύθους, έτσι κι εμείς στηνόμαστε για φωτογραφία στην Gleis 17 όπου κάποτε πόζαραν και οι Kraftwerk σαν δανδήδες του βωβού κινηματογράφου για μια iconic φωτογραφία, λίγο πριν περάσαμε μια βόλτα από την Mintropstrasse νούμερο 16, στην γειτονιά έξω από τον σταθμό, εκεί όπου ανάμεσα σε καζίνο, κεμπαμπτζίδικα και μικρομπακάλικα ήταν κάποτε το στούντιο στο οποίο γράφτηκαν ιστορικές σελίδες της ηλεκτρονικής μουσικής. Το τραίνο μας πάντως για το Dortmund δεν είναι το πάλαι ποτέ ‘Trans-Europe Express’ το οποίο απαθανάτισε στον περίφημο ομώνυμο δίσκο η ‘θρυλική τετράς’, ένα απλό καθημερινό Regional είναι και φεύγει από την αποβάθρα 10, ώρα 11:22. Είναι μια τυπική γερμανική μέρα της εποχής, με ελαφρά βροχή κι έναν πολύ δειλό ήλιο να ξεμυτά κατά διαστήματα, στα τζάμια κυνηγιούνται οι σταγόνες κι εγώ με κολλημένο το πρόσωπο και ορθάνοιχτα τα μάτια χάνομαι σε αναμνήσεις παιδικής ηλικίας, τούτα τα μέρη είναι ένα είδος πατρίδας, το τραίνο τις προσπερνάει με 200 km/h με έναν ήσυχο συριγμό χωρίς πια τις κλασικές ρυθμικές μεταλλικές κλαγγές, απέξω περνάνε σαν σε ταινία αστικά τοπία, κεραμιδί σκεπές μεσοαστικής βολής, γκρίζα μεγάλα εργατικά μπλοκ, στα προάστια συγυρισμένες αυλές, μικροκηπάκια, Schrebergarten τα λένε εδώ, όπου οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων ψευτοζούν το αγροτικό τους ιδανικό, μετά ατελείωτες αποθήκες και βιοτεχνίες, κάποια στιγμή το τραίνο βγαίνει στα πράσινα ανοιχτά, διασχίζει κοιλάδες σκιερές με μνήμες πρώιμης ανθρωπογένεσης (κάπου εδώ δεν είναι και το Νεάντερταλ;), στον ορίζοντα καπνίζουν τα σύγχρονα βιομηχανικά φουγάρα των Kraftwerk, των εργοστασίων παραγωγής ρεύματος, τολύπες δύσοσμων νεφών σαν σπονδές σε έναν καπιταλιστικό θεό, οι μορφές τους σαν να συμπλέκονται σε μια απόκοσμη Φάτα Μοργκάνα. Ο καθένας μας έχει και τον δικό του. Ο δικός μου προσωπικός μύθος (ένας από τους πολλούς δηλαδή) βρίσκεται κάπου στον Βορρά, έχει το δικό του μότο «Echte Liebe», γνήσια, αγνή αγάπη, και το κειμενάκι που ακολουθεί είναι ένα οδοιπορικό στα χνάρια του και στις ρίζες του. Μια απόπειρα αναλυτικής προσέγγισης, έχοντας όμως συνάμα κατά νου την παρατήρηση του Κλάουντιο Μάγκρις ότι «κάθε ταυτότητα είναι ένα σύνολο που δεν έχει νόημα αν το αποσυναρμολογήσεις»… Έχει νόημα όμως να ψάξεις την καρδιά της. Ή τις καρδιές, ποτέ δεν είναι μία μοναδική… Το ταξίδι ουσιαστικά ξεκινά στον σιδηροδρομικό σταθμό του Ντίσελντορφ, πολύβουο μοντέρνο και παλαιικό συγχρόνως, με το ρολόι να δεσπόζει και να επικαθορίζει τον ρυθμό της ζωής, που κι αυτός αν έχει δει μεταναστευτικά δράματα παλιά και νεότερα, κι ας μην κάνει ομοιοκαταληξία με το άχου όπως αυτός του Μονάχου για να τραγουδηθεί. Ο καθένας είπαμε όμως ψάχνει τους δικούς του μύθους, έτσι κι εμείς στηνόμαστε για φωτογραφία στην Gleis 17 όπου κάποτε πόζαραν και οι Kraftwerk σαν δανδήδες του βωβού κινηματογράφου για μια iconic φωτογραφία, λίγο πριν περάσαμε μια βόλτα από την Mintropstrasse νούμερο 16, στην γειτονιά έξω από τον σταθμό, εκεί όπου ανάμεσα σε καζίνο, κεμπαμπτζίδικα και μικρομπακάλικα ήταν κάποτε το στούντιο στο οποίο γράφτηκαν ιστορικές σελίδες της ηλεκτρονικής μουσικής. Το τραίνο μας πάντως για το Dortmund δεν είναι το πάλαι ποτέ ‘Trans-Europe Express’ το οποίο απαθανάτισε στον περίφημο ομώνυμο δίσκο η ‘θρυλική τετράς’, ένα απλό καθημερινό Regional είναι και φεύγει από την αποβάθρα 10, ώρα 11:22. Είναι μια τυπική γερμανική μέρα της εποχής, με ελαφρά βροχή κι έναν πολύ δειλό ήλιο να ξεμυτά κατά διαστήματα, στα τζάμια κυνηγιούνται οι σταγόνες κι εγώ με κολλημένο το πρόσωπο και ορθάνοιχτα τα μάτια χάνομαι σε αναμνήσεις παιδικής ηλικίας, τούτα τα μέρη είναι ένα είδος πατρίδας, το τραίνο τις προσπερνάει με 200 km/h με έναν ήσυχο συριγμό χωρίς πια τις κλασικές ρυθμικές μεταλλικές κλαγγές, απέξω περνάνε σαν σε ταινία αστικά τοπία, κεραμιδί σκεπές μεσοαστικής βολής, γκρίζα μεγάλα εργατικά μπλοκ, στα προάστια συγυρισμένες αυλές, μικροκηπάκια, Schrebergarten τα λένε εδώ, όπου οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων ψευτοζούν το αγροτικό τους ιδανικό, μετά ατελείωτες αποθήκες και βιοτεχνίες, κάποια στιγμή το τραίνο βγαίνει στα πράσινα ανοιχτά, διασχίζει κοιλάδες σκιερές με μνήμες πρώιμης ανθρωπογένεσης (κάπου εδώ δεν είναι και το Νεάντερταλ;), στον ορίζοντα καπνίζουν τα σύγχρονα βιομηχανικά φουγάρα των Kraftwerk, των εργοστασίων παραγωγής ρεύματος, τολύπες δύσοσμων νεφών σαν σπονδές σε έναν καπιταλιστικό θεό, οι μορφές τους σαν να συμπλέκονται σε μια απόκοσμη Φάτα Μοργκάνα. Πάντα όμως μια πόλη είναι κοντά κι ένας ακόμη σταθμός, γκρίζος και μάλλον αφρόντιστος γεμάτος γκράφιτι, εδώ δεν ισχύει το κλισέ «ούτε ένα χαρτάκι δεν βλέπεις κάτω». Και μετά άλλη μία πόλη, σκυθρωπή και αδιάφορη, η ίδια αλληλουχία, σε ένα περιοδικό διαβάζω για έναν τοπικό δήμαρχο ο οποίος «αισθάνεται όπως η Ελλάδα τον καιρό της κρίσης του Ευρώ», σχεδόν την αναπνέεις την ανία των σκυθρωπών απαρηγόρητων απογευμάτων, όπου το ποδόσφαιρο μοιάζει ένα καταφύγιο. Η εκφωνήτρια αναγγέλλει «επόμενος σταθμός Hagen», εδώ υπήρξε μια πολύ δραστήρια new wave-punk σκηνή στα 80s (οι «ζήτω το σχολείο καίγεται» Extrabreit, οι Nena με τα 99 μπαλόνια τους, οι DIN A4, οι X-Quadrat κ.ά, υπάρχει και μια περίφημη συλλογή «Alles aus Hagen), διαβάζω στο βιβλίο του Juergen Teipel «Σπατάλησε τα νιάτα σου» («Verschwende deine Jugend») έναν μουσικό που εξομολογείται «στην πόλη που μεγάλωσα είτε θα γινόσουν αλκοολικός είτε θα την έκανες.(…). Το τραγούδι μας ήταν το Ruhrpott σε ήχο.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΛΙΛ

Ήδη με το που βγεις από τον σταθμό στην πρωινή παγωνιά, το μάτι αντικρίζει το επιβλητικό μουσείο της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (αξίζει μια διασκεδαστική διαδραστική επίσκεψη). Παραδίπλα το βλέμμα θα πέσει στο κεμπαμπτζίδικο «BVB», αν χαμηλώσει θα παρατηρήσει τα αλά-Χόλιγουντ αστέρια στο πεζοδρόμιο με τα ονόματα παλιών θρύλων. Στα μαγαζιά οι υπάλληλοι φοράνε κιτρινόμαυρα, είναι μέρα αγώνα, στο μετρό οι ανακοινώσεις προειδοποιούν ότι σήμερα τα τραίνα θα είναι γεμάτα, στον δρόμο κόσμος πολύς με κιτρινόμαυρες φανέλες και μωρά σε καροτσάκια ντυμένα μικρά μπορουσίνια… Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις, είχε γράψει ο αρχαίος φιλόσοφος ο Αντισθένης, η ψυχή μας είναι το όνομα μας είχε πει κι ο οργανικός ποιητής του νεοελληνικού μεγαλοϊδεατισμού (έχοντας ήδη… αλλάξει νωρίτερα το δικό του όνομα), οπότε ας πιάσουμε κι εμείς ένα νήμα αρχής από το όνομα, να δούμε που θα μας οδηγήσει. BVB, ήτοι Ballspiel-Verein Borussia, Σύλλογος Παιχνιδιών Μπάλας δηλαδή η Borussia, που όπως λένε τα κιτάπια είναι το όνομα της Πρωσίας στα λατινικά (παραπομπή και στην εποχή που η χρήση των λατινικών έδινε de facto επιπλέον κύρος). Δεν είναι η μοναδική ομάδα στην ευρύτερη περιοχή με τέτοιο βαρύ σαν ιστορία όνομα, πέρα από την εξίσου γνωστή του Μένχενγκλάντμπαχ, μπορούμε να βρούμε και άλλες όπως την ξεχασμένη, αλλά κάποτε κραταιά από το Neuenkirchen), ή την Μπορούσια του Ντίσελντορφ, σπουδαία ομάδα με τσάμπιονς λιγκ τίτλους στο… πινγκ-πονγκ.

Τελευταία άρθρα από τον/την Διαχειριστής Συστήματος

Μπετόν, πάρκινγκ, σουπερμάρκετ, πυρηνικά εργοστάσια, πυλώνες υψηλής τάσης». Αυτή είναι η κοιλάδα του ποταμού Ρουρ, Ruhrpott όπως την αποκαλούνε οι ντόπιοι, ‘καζάνι’, πραγματικό καζάνι κάποτε, το βιομηχανικό κέντρο της Γερμανίας αλλά και της Ευρώπης ακόμη, από την εποχή της πίστης στην μόνιμη ανάπτυξη, «οι φωτιές εδώ δεν σβήνουν ποτέ» κόμπαζε τότε ο μεγαλοβιομήχανος Krupp. «Σε μερικές περιοχές», έγραφε ένας από τους πρώτους πιλότους που πέταξε πάνω από το Ρουρ το 1913, «εξαπλώνεται ένα τόσο πυκνό στρώμα καπνού και ομίχλης, που ήταν αδύνατο να προσανατολιστούμε και υποχρεωνόμασταν να κάνουμε προσγειώσεις έκτακτης ανάγκης». Σήμερα ο πυρετός του κάρβουνου έχει πέσει, το ενεργειακό Παράδειγμα άλλαξε, τον ορίζοντα χαράζουν και οι νέες γιγάντιες ανεμογεννήτριες της ‘πράσινης’ ανάπτυξης.

Μια ολόκληρη περιοχή σε διαδικασία επανεφεύρεσης μιας νέας ταυτότητας. 5 εκατομμύρια κάτοικοι, ένα σχεδόν ενιαίο μητροπολιτικό κέντρο, έτσι την θέλει και το μοντέρνο πολιτικό και πολιτιστικό marketing (το 2010 υπήρξε μάλιστα πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης). «Nächste Station Dortmund Hauptbahnhof» αναγγέλλει η μεταλλική φωνή από τα ηχεία, το Ντόρτμουντ ακούγεται περισσότερο σαν Ντόατμουντ, εδώ οι άνθρωποι τρώνε το ρο, μιλάνε με dat και wat κι ανεβάζουν ελαφρά τον τόνο όταν τελειώνουν τις προτάσεις, καμία σχέση με τα σωστά τα «υψηλά» Hochdeutsch. O σταθμός είναι κι αυτός πολύβουος, στριμωγμένος, με μια δόση παραπάνω ακαταστασίας και βρωμιάς από το πιο posh και ψηλομύτικο Ντίσελντορφ, ο αέρας μυρίζει μια μείξη cas kazino sto internet κεμπάπ, πρέτζελ και κρύου αέρα. Τούτη η πόλη ποτέ δεν υπήρξε σημαντική στην Ιστορία, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στα κιτάπια της με το όνομα Throtmanni.

Απαίτηση Λεπτομέρεια Σημειώσεις
Ηλικία Ελάχιστη ηλικία 18 ετών Απαιτείται έγκυρο διαβατήριο ή ταυτότητα.
Κώδικας Ντυσίματος Smart Casual Απαγορεύονται τα αθλητικά παντελόνια και σαγιονάρες.
Είσοδος Επιβαρυνόμενη με 5€ (πιστώνεται για παιχνίδι) Δωρεάν για μέλη του προγράμματος πιστότητας από επίπεδο Ασήμι.
Πάρκινγκ Υπόγειο πάρκινγκ 500 θέσεων Χρέωση 3€/ώρα, δωρεάν για επισκέπτες εστιατορίων.

Στα ρωμαϊκά χρόνια ήταν έξω από το limes, το όριο που καθόριζε την αρχή της βαρβαρότητας, μετά μπορείς να διαβείς σελίδες επί σελίδων μεσαιωνικής ιστορίας και να μην απαντήσεις ούτε μία φορά το όνομα Dοrtmund, εδώ δεν διαδραματίστηκαν κοσμοϊστορικά γεγονότα, μάχες ή συνθήκες, στα χρόνια που ο χάρτης της Γερμανίας ήταν σαν πίνακας του Πόλλοκ (ή σαν «χυμένο μούσλι» όπως γράφει κάπου ο Simon Winder) η πόλη ήταν μεν ελεύθερη (Freistaat) με κάμποσα εμπορικά προνόμια, τίποτε όμως παραπάνω.

Έργο Περιγραφή Εκτιμώμενο Κόστος Προβλεπόμενη Ημερομηνία Ολοκλήρωσης
Ψηφιακή Μεταμόρφωση Εγκατάσταση touch screen τραπεζιών και VR gaming zones. 2.5 εκατομμύρια € Q4 2026
Επέκταση Ξενοδοχείου Προσθήκη 50 νέων δωματίων luxury και spa. 8 εκατομμύρια € Q2 2027
Πράσινη Πτέρυγα Εγκατάσταση ηλιακών πάνελ και σύστημα ανακύκλωσης νερού. 1.2 εκατομμύρια € Q3 2026

Μετά, στα χρόνια του μεταναπολεόντειου τουρλουμπουκίου (sic) η μοίρα την έριξε στα δίχτυα του μακρινού Βρανδεμβούργου και της Πρωσίας.

ΛΙΛ – ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΑ

«Nächste Station Dortmund Hauptbahnhof» αναγγέλλει η μεταλλική φωνή από τα ηχεία, το Ντόρτμουντ ακούγεται περισσότερο σαν Ντόατμουντ, εδώ οι άνθρωποι τρώνε το ρο, μιλάνε με dat και wat κι ανεβάζουν ελαφρά τον τόνο όταν τελειώνουν τις προτάσεις, καμία σχέση με τα σωστά τα «υψηλά» Hochdeutsch. O σταθμός είναι κι αυτός πολύβουος, στριμωγμένος, με μια δόση παραπάνω ακαταστασίας και βρωμιάς από το πιο posh και ψηλομύτικο Ντίσελντορφ, ο αέρας μυρίζει μια μείξη cas kazino sto internet κεμπάπ, πρέτζελ και κρύου αέρα. Τούτη η πόλη ποτέ δεν υπήρξε σημαντική στην Ιστορία, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στα κιτάπια της με το όνομα Throtmanni. Στα ρωμαϊκά χρόνια ήταν έξω από το limes, το όριο που καθόριζε την αρχή της βαρβαρότητας, μετά μπορείς να διαβείς σελίδες επί σελίδων μεσαιωνικής ιστορίας και να μην απαντήσεις ούτε μία φορά το όνομα Dοrtmund, εδώ δεν διαδραματίστηκαν κοσμοϊστορικά γεγονότα, μάχες ή συνθήκες, στα χρόνια που ο χάρτης της Γερμανίας ήταν σαν πίνακας του Πόλλοκ (ή σαν «χυμένο μούσλι» όπως γράφει κάπου ο Simon Winder) η πόλη ήταν μεν ελεύθερη (Freistaat) με κάμποσα εμπορικά προνόμια, τίποτε όμως παραπάνω. Μετά, στα χρόνια του μεταναπολεόντειου τουρλουμπουκίου (sic) η μοίρα την έριξε στα δίχτυα του μακρινού Βρανδεμβούργου και της Πρωσίας.

Κατανοήστε τις πιθανότητες του παιχνιδιού σας στο καζίνο

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η χιτλερική λαίλαπα την ισοπέδωσε κατά 50%, η ταχύτατη μεταπολεμική ανοικοδόμηση δεν έδωσε σημασία στην αισθητική και στην σχολαστική αναπαλαίωση που έγινε αλλού, εδώ δεν υπήρχε χρόνος για τέτοιες πολυτέλειες, το εργατικό δυναμικό έπρεπε να στεγαστεί επειγόντως, σε βιαστικά χτισμένα Mietskasernen, στρατόπεδα ενοικίου από μπετόν. Και η σημερινή πόλη δεν είναι από αυτές που οι τουριστικοί οδηγοί τις βάζουν το επίθετο «όμορφη», δεν έχει σημαντικά αξιοθέατα, το κέντρο της είναι αδιάφορο, ίδιο με δεκάδες άλλες κεντροευρωπαϊκές πόλεις με τα ίδια generic καταστήματα, μια πόλη των 500.000 κατοίκων με νοοτροπία περισσότερο κωμόπολης και αυτή σε διαδικασία αναπροσδιορισμού, υπό «κανονικές συνθήκες» μόνο ένας τουρίστας που έχει χάσει τον δρόμο του θα έφτανε εδώ. Στον ορίζοντα δεσπόζει ο «U-Turm» με το μεγάλο «U» στην κορφή, εμβληματικό κτίριο, παλιά μπυραρία, νυν πολιτιστικό κέντρο. Δεν είναι όμως ο πολιτισμός εδώ η προτεραιότητα (ακόμη και στην μουσική, μεταξύ ολίγων, μπορούμε μόνο να αναφέρουμε τους krautrock Epitaph και τον ιδιότυπο τραγουδοποιό Phillip Boa με και χωρίς τους Voodooclub). Είναι η θεά μπάλα εκείνη που έδωσε στην πόλη ταυτότητα, ένα δικαίωμα να υψώσει ανάστημα λίγο παραπάνω απ’ ότι της αναλογεί το μέγεθος και η σημασία της, να γίνει η καρδιά του γερμανικού ποδοσφαίρου και η αίγλη και η έλξη της να ξεπεράσει κατά πολύ τα σύνορα της χώρας. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η χιτλερική λαίλαπα την ισοπέδωσε κατά 50%, η ταχύτατη μεταπολεμική ανοικοδόμηση δεν έδωσε σημασία στην αισθητική και στην σχολαστική αναπαλαίωση που έγινε αλλού, εδώ δεν υπήρχε χρόνος για τέτοιες πολυτέλειες, το εργατικό δυναμικό έπρεπε να στεγαστεί επειγόντως, σε βιαστικά χτισμένα Mietskasernen, στρατόπεδα ενοικίου από μπετόν.

Περίοδος Μέσος Όρος Επισκεπτών/Ημέρα Δημοφιλέστερο Παιχνίδι Ώρες Ακμής
Δευτέρα - Πέμπτη 450 Σλάτς 19:00 - 22:00
Παρασκευή 850 Ρουλέτα 20:00 - 01:00
Σάββατο 1.200 Πόκερ & Μπλακτζακ 21:00 - 02:00
Κυριακή 700 Σλάτς & Ρουλέτα 17:00 - 23:00

Και η σημερινή πόλη δεν είναι από αυτές που οι τουριστικοί οδηγοί τις βάζουν το επίθετο «όμορφη», δεν έχει σημαντικά αξιοθέατα, το κέντρο της είναι αδιάφορο, ίδιο με δεκάδες άλλες κεντροευρωπαϊκές πόλεις με τα ίδια generic καταστήματα, μια πόλη των 500.000 κατοίκων με νοοτροπία περισσότερο κωμόπολης και αυτή σε διαδικασία αναπροσδιορισμού, υπό «κανονικές συνθήκες» μόνο ένας τουρίστας που έχει χάσει τον δρόμο του θα έφτανε εδώ.

Στον ορίζοντα δεσπόζει ο «U-Turm» με το μεγάλο «U» στην κορφή, εμβληματικό κτίριο, παλιά μπυραρία, νυν πολιτιστικό κέντρο. Δεν είναι όμως ο πολιτισμός εδώ η προτεραιότητα (ακόμη και στην μουσική, μεταξύ ολίγων, μπορούμε μόνο να αναφέρουμε τους krautrock Epitaph και τον ιδιότυπο τραγουδοποιό Phillip Boa με και χωρίς τους Voodooclub). Είναι η θεά μπάλα εκείνη που έδωσε στην πόλη ταυτότητα, ένα δικαίωμα να υψώσει ανάστημα λίγο παραπάνω απ’ ότι της αναλογεί το μέγεθος και η σημασία της, να γίνει η καρδιά του γερμανικού ποδοσφαίρου και η αίγλη και η έλξη της να ξεπεράσει κατά πολύ τα σύνορα της χώρας.

Στουτγκάρδη-Βέρντερ Βρέμης 1-1

Πάντα όμως μια πόλη είναι κοντά κι ένας ακόμη σταθμός, γκρίζος και μάλλον αφρόντιστος γεμάτος γκράφιτι, εδώ δεν ισχύει το κλισέ «ούτε ένα χαρτάκι δεν βλέπεις κάτω». Και μετά άλλη μία πόλη, σκυθρωπή και αδιάφορη, η ίδια αλληλουχία, σε ένα περιοδικό διαβάζω για έναν τοπικό δήμαρχο ο οποίος «αισθάνεται όπως η Ελλάδα τον καιρό της κρίσης του Ευρώ», σχεδόν την αναπνέεις την ανία των σκυθρωπών απαρηγόρητων απογευμάτων, όπου το ποδόσφαιρο μοιάζει ένα καταφύγιο. Η εκφωνήτρια αναγγέλλει «επόμενος σταθμός Hagen», εδώ υπήρξε μια πολύ δραστήρια new wave-punk σκηνή στα 80s (οι «ζήτω το σχολείο καίγεται» Extrabreit, οι Nena με τα 99 μπαλόνια τους, οι DIN A4, οι X-Quadrat κ.ά, υπάρχει και μια περίφημη συλλογή «Alles aus Hagen), διαβάζω στο βιβλίο του Juergen Teipel «Σπατάλησε τα νιάτα σου» («Verschwende deine Jugend») έναν μουσικό που εξομολογείται «στην πόλη που μεγάλωσα είτε θα γινόσουν αλκοολικός είτε θα την έκανες.(…). Το τραγούδι μας ήταν το Ruhrpott σε ήχο. Μπετόν, πάρκινγκ, σουπερμάρκετ, πυρηνικά εργοστάσια, πυλώνες υψηλής τάσης».

Πιθανή ενδεκάδα Ντόρτμουντ

Αυτή είναι η κοιλάδα του ποταμού Ρουρ, Ruhrpott όπως την αποκαλούνε οι ντόπιοι, ‘καζάνι’, πραγματικό καζάνι κάποτε, το βιομηχανικό κέντρο της Γερμανίας αλλά και της Ευρώπης ακόμη, από την εποχή της πίστης στην μόνιμη ανάπτυξη, «οι φωτιές εδώ δεν σβήνουν ποτέ» κόμπαζε τότε ο μεγαλοβιομήχανος Krupp. «Σε μερικές περιοχές», έγραφε ένας από τους πρώτους πιλότους που πέταξε πάνω από το Ρουρ το 1913, «εξαπλώνεται ένα τόσο πυκνό στρώμα καπνού και ομίχλης, που ήταν αδύνατο να προσανατολιστούμε και υποχρεωνόμασταν να κάνουμε προσγειώσεις έκτακτης ανάγκης». Σήμερα ο πυρετός του κάρβουνου έχει πέσει, το ενεργειακό Παράδειγμα άλλαξε, τον ορίζοντα χαράζουν και οι νέες γιγάντιες ανεμογεννήτριες της ‘πράσινης’ ανάπτυξης. Μια ολόκληρη περιοχή σε διαδικασία επανεφεύρεσης μιας νέας ταυτότητας. 5 εκατομμύρια κάτοικοι, ένα σχεδόν ενιαίο μητροπολιτικό κέντρο, έτσι την θέλει και το μοντέρνο πολιτικό και πολιτιστικό marketing (το 2010 υπήρξε μάλιστα πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης). Ήδη με το που βγεις από τον σταθμό στην πρωινή παγωνιά, το μάτι αντικρίζει το επιβλητικό μουσείο της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (αξίζει μια διασκεδαστική διαδραστική επίσκεψη).

Ντόρτμουντ – Άιντραχτ Φρανκφούρτης

Παραδίπλα το βλέμμα θα πέσει στο κεμπαμπτζίδικο «BVB», αν χαμηλώσει θα παρατηρήσει τα αλά-Χόλιγουντ αστέρια στο πεζοδρόμιο με τα ονόματα παλιών θρύλων. Στα μαγαζιά οι υπάλληλοι φοράνε κιτρινόμαυρα, είναι μέρα αγώνα, στο μετρό οι ανακοινώσεις προειδοποιούν ότι σήμερα τα τραίνα θα είναι γεμάτα, στον δρόμο κόσμος πολύς με κιτρινόμαυρες φανέλες και μωρά σε καροτσάκια ντυμένα μικρά μπορουσίνια… Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις, είχε γράψει ο αρχαίος φιλόσοφος ο Αντισθένης, η ψυχή μας είναι το όνομα μας είχε πει κι ο οργανικός ποιητής του νεοελληνικού μεγαλοϊδεατισμού (έχοντας ήδη… αλλάξει νωρίτερα το δικό του όνομα), οπότε ας πιάσουμε κι εμείς ένα νήμα αρχής από το όνομα, να δούμε που θα μας οδηγήσει. BVB, ήτοι Ballspiel-Verein Borussia, Σύλλογος Παιχνιδιών Μπάλας δηλαδή η Borussia, που όπως λένε τα κιτάπια είναι το όνομα της Πρωσίας στα λατινικά (παραπομπή και στην εποχή που η χρήση των λατινικών έδινε de facto επιπλέον κύρος). Δεν είναι η μοναδική ομάδα στην ευρύτερη περιοχή με τέτοιο βαρύ σαν ιστορία όνομα, πέρα από την εξίσου γνωστή του Μένχενγκλάντμπαχ, μπορούμε να βρούμε και άλλες όπως την ξεχασμένη, αλλά κάποτε κραταιά από το Neuenkirchen), ή την Μπορούσια του Ντίσελντορφ, σπουδαία ομάδα με τσάμπιονς λιγκ τίτλους στο… πινγκ-πονγκ.